MONIALEN OCD...leven voor Gods Aanschijn

'De monialen van de Karmel leiden een strikt contemplatief leven: een 'slotleven' . Tot de jaren zestig kreeg dat slot een uiterlijke vorm in tralies die de zusters van de buitenwereld scheidden. Het biddend aanwezig zijn voor Gods aanschijn in de Kerk is de dragende grond voor hun leven, wat geconcretiseerd wordt in het getijdengebed en in twee uur meditatie per dag. Andere elementen uit het dagelijks leven worden hier omheen gebouwd.

De bijbelse figuur van de profeet Elia in een grot, aan wie God voorbijgaat in een zachte bries, spreekt de Karmel bijzonder aan. Karmelietessen hebben altijd het kluizenaarsleven in de eenzaamheid van de kloostercel als ideaal behouden. Hun leefwijze is gericht op voortdurende aandacht voor Gods aanwezigheid in de wereld. De monialen bidden en werken binnen een besloten gemeenschap. De kloostergemeenschap is geordend naar het model van een familie.

Het zijn kleine groepen : het maximale aantal zusters per klooster bedraagt 21. Dit aantal kan eventueel tijdelijk worden uitgebreid, maar alleen met het oog op een nieuwe stichting. Het kleine aantal leden van de gemeenschap brengt grote onderlinge verbondenheid met zich mee.

Het is de bedoeling dat in de gemeenschap mensen van verschillende leeftijden samenwonen, maar gedurende de laatste 25 jaar viel de aanwas van jonge mensen geleidelijk weg. De Regel en de constituties omschrijven het leefpatroon van een Karmel. Daarnaast hebben de kloostergemeenschappen lang een 'gebruikenboek' gekend, doorgaans overgenomen van de Karmel van waaruit het klooster gesticht was.